Więzienie małego Samuka

—¡Matko, proszę, pozwól mi wyjść i pobawić się z innymi! —krzyknął z całej siły.

…..Krzyki małego Samuka odbijały się echem od ścian jego ponurego, zimnego miejsca kary.Usłyszawszy po raz kolejny echo własnych słów i stając w obliczu lodowatego milczenia matki, zdał sobie sprawę, że próby nawiązania dialogu są bezcelowe. Spuścił głowę, ogarnięty smutkiem.

…..Jednak niedługo potem, zdecydowany na przetrwanie i zraniony bólem wynikającym z niemożności zrozumienia, dlaczego musi pozostawać w ciemności i zamknięty przez tak wiele dni, zaczął krzyczeć.

…..Tym razem jednak zrobił to z głębi serca, z taką siłą, że być może ktoś inny mógł to usłyszeć:

…..—Mamo…! Mamuniu…!

…..Wziął głęboki oddech i pojednawczym tonem powiedział:

…..—Przepraszałem już wiele razy... Nie zrobię tego ponownie.

…..Tym razem, po wielu nieudanych próbach, Samukowi udało się zwrócić uwagę matki, która przebywała w salonie z nogą w gipsie.

…..Wciąż była zła. Zerwała się na równe nogi i podeszła do drzwi alkowy, w której był zamknięty. Z wściekłością w sercu, dziko waliła w drzwi raz po raz, dając chłopcu jasno do zrozumienia, że nie wolno jej przeszkadzać.

…..Pukanie do drzwi było tak gwałtowne, że czuły Samuk, który opierał o nie policzek, poczuł przesłanie zarówno ciałem, jak i duszą. Wpływ był fizyczny i psychiczny: pogrążył go jeszcze bardziej w smutku.

…..Jego ciało, leżące na podłodze, pozostało nieruchome po tej straszliwej reprymendzie. Z oczu nadal leciał mu deszcz łez. Trzymał je otwarte, wpatrzone w jedyne źródło światła, jakie posiadał: to, które sączyło się przez szczelinę w dole, między podłogą a drzwiami.

…..W salonie leżała jego matka, rozciągnięta na sofie, z obolałą i opuchniętą twarzą, przeklinająca chłopca za to, co jej zrobił.

…..Przerażony mężczyzna usłyszał szloch matki.Niechlujny, który nie miał najmniejszego zamiaru zrobić mu krzywdy; chciał się po prostu pobawić przedmiotami, które miał w domu.

…..Z miłości chciał ją pocieszyć, ale nie odważył się powiedzieć ani słowa, bojąc się pogorszyć sytuację. Wiedział, że po tym, co się stało, nic już nie będzie takie samo.

…..Po trzech godzinach ogłuszającej ciszy usłyszał kroki matki, która zmierzała pod zimny prysznic; nie miała wystarczająco pieniędzy, żeby włączyć ogrzewanie.

…..Drzwi do pokoju były uchylone, a chłód wdzierał się do środka przez dolną szczelinę małej przestrzeni, w której się znajdował bezbronny Samuk.

…..Oprócz zimna czuł wielki głód. W ciągu ostatnich czterdziestu ośmiu godzin jadł tylko czerstwy chleb i pil kawę bez cukru. Jej nogi były zgięte i wyciągnięte na ziemi. Ból w ciele, spowodowany zimnem, zaczął ustępować, ale głód stawał się coraz większy.

…..Dzwonek do drzwi zadzwonił siedem razy bez przerwy. Matka Samuka przerwała prysznic i pośpiesznie się ubrała, po czym wyszła otworzyć drzwi. Do pokoju wpadł wysoki, chudy mężczyzna niczym rozwścieczony byk. Jego oczy gorączkowo rozglądały się po pokoju; szukał bez przerwy, krzycząc:

…..—Wyrzuć to z siebie!

…..Po półgodzinnej nieobecności mężczyzna, teraz nieco spokojniejszy, spróbował przemówić do rozsądku matce Samuk, która leżała na sofie, zakrywając uszy rękami, aby nie słyszeć słów starszego brata.

…..To był Karohi, wujek Samuka, który mówił do niej:

…..—Yarima, siostro… nie można trzymać dziecka w zamknięciu tak długo. To nieludzkie. — To, co robisz, to przestępstwo!

…..—Proszę, wypuść go! Daj mu chociaż coś do jedzenia!

…..Mały chłopiec słyszał, jak ludzie o nim rozmawiają, że ktoś interesuje się jego dobrem. Po raz pierwszy poczuł się kochany. Choć nie widział twarzy swojego bohatera z ciemnego, wąskiego okopu, już kochał swojego pierwszego sojusznika.

…..Jego wujek Karohi wstał z krzesła przed sofą, gdzie Yarima pozostała nieruchoma, pogrążona we łzach. Nie powiedziała ani słowa, ale w milczeniu mocno trzymała się postanowienia, by go nie puścić. Czuła w sobie nienawiść i odmawiała przyznania, że przebaczenie i miłość mogą pokryć wiele win.

…..Karohi przełknął ślinę. Ogarnęło go poczucie winy i bezradności: czuł, że to on, bardziej niż ktokolwiek inny, powinien był temu wszystkiemu zapobiec.

…..Nie mając innego wyboru, sięgnął po telefon i zadzwonił do rodziców.

…..Panie Shaki i pani Makiri mieszkali w shabono, spokojnym miejscu wspólnotowego życia. Znajdowało się ono w odległej wiosce, otoczonej bujną przyrodą i czystym powietrzem, u podnóża imponującego Roraima Tepuy. Ta naturalna rzeźba, o wysokości 2810 metrów, stoi na obszarze prehistorycznej ekologii, który jest domem dla unikalnej flory i fauny. Jego błękitne niebo jest nieustannie przemierzane przez ary o żółtych, niebieskich i czerwonych piórach.

…..Dowiedziawszy się, co się stało, Shaki wziął swoją żonę Makiri za rękę i natychmiast opuścili swoje shabono i swoją starożytną ziemię.

…..Jadąc na gigantycznym żelaznym ptaku —jak go sobie wyobrażał Shaki— przemierzyli ogromną i kolosalną przestrzeń głębokiej wody.…..Po dziewięciu godzinach lotu wyczerpany trójbarwny ptak wylądował na krótko na dębie ostrolistnym, drzewie iberyjskim.

…..Po wypiciu wody i stawieniu czoła lodowatym temperaturom, ptak, kierowany instynktem, przeszedł metamorfozę: jego ciało przemieniło się w majestatycznego żelaznego orła, o upierzeniu złożonym z dwóch pasów: białego i czerwonego.

…..Trzy i pół godziny później biały orzeł przestał trzepotać skrzydłami i z tarciem położył szpony na nowym, oblodzonym gruncie, kończąc w ten sposób dwudziestoczterogodzinną podróż, którą rozpoczęli Shaki i Makiri.

…..Po powrocie do domu Karohi otworzyła im drzwi, pochyliła twarz i położyła prawe kolano na podłodze —to było pełne szacunku powitanie, powszechne w jej plemieniu—. Makiri, niska kobieta o prostych włosach, starsza, ale pełna wigoru, uklękła i czule objęła córkę. Bez słowa przycisnęła pierś do jej piersi, dając jej do zrozumienia, że jej miłość jest bezwarunkowa. Pachniała włosami córki, pragnąc wypełnić pustkę, jaka pozostała po emigracji jej dzieci do wielkiego miasta.

…..Mały Samuk, bardzo głodny, pozostał zamknięty. Milczał, czekając, co dzieje się na zewnątrz. Nikt nie mógł go uwolnić. Wszyscy rozumieli że najpierw muszą przekonać Yarimę, w przeciwnym razie mogłaby spróbować ponownie skrzywdzić dziecko, tak jak jej brat Karohi doniósł w rozmowie telefonicznej.

…..W pomieszczeniu panowało ogromne napięcie. Karohi stała ze skrzyżowanymi ramionami, opierając się o lodówkę. Jej twarz pozostała nieruchoma, a wzrok wbity w podłogę z powodu obecności ojca.

…..Shaki, rolnik o silnych plecach i siwych włosach, stał przy oknie, odwrócony plecami do swoich dzieci. Nie chciał spojrzeć na żadnego z nich, ponieważ zawsze sprzeciwiał się ich emigracji. Z zastygłą twarzą jego oczy poruszały się bez ustanku, spoglądając z niechęcią na kosmopolityczne miasto. Podnosząc wzrok, dostrzegł ogromny budynek z kamieni o szaro beżowym odcieniu, w stylu stalinowskim z wpływami art déco i neoklasycyzmu sowieckiego. Na samym szczycie wyróżniała się wieża zegarowa, która podtrzymywała antenę i sięgała 237 metrów wysokości.

…..Sytuacja dziecka wymagała natychmiastowego rozwiązania konfliktu, gdyż jego życie wisiało na włosku, a jego stan stawał się coraz bardziej niepewny, otoczony ciemnością.

…..Po tym, jak napięcie opadło, Yarima postanowiła porozmawiać ze swoją matką. Cichym, lecz stanowczym głosem zapewniła, że go nie wypuści. Przekonywała, że jeśli wyprowadzi go z tego małego więzienia, chłopiec tylko przysporzy jej jeszcze więcej cierpienia. Z wyraźną odrazą dodała, że go nienawidzi.

…..Słysząc te okrutne słowa, matka nie mogła zrobić nic innego, jak tylko zacisnąć usta i szeroko otworzyć oczy. Nie mogła uwierzyć, jak jej córka zmieniła się w potwora, mówiąc w ten sposób o własnym synu. W myślach zastanawiała się, jak zawiodła jako matka. Shaki z kolei wciąż na nowo zastanawiał się, co takiego jest w wielkich miastach, że jego zdaniem odczłowieczają ludzi.

…..Unikać, Widząc, z jaką łatwością jego siostra zaczęła mówić, poczuł dreszcz przebiegający przez całe ciało. Zrozumiał, że musi działać natychmiast, inaczej wszystko może wymknąć się spod kontroli. Przezwyciężając paraliż, próbował wykrztusić kilka słów, ale niestety bezskutecznie. Siostra nie pozwoliła mu się w pełni wypowiedzieć i dała upust swojemu językowi, ujawniając to, co niewyobrażalne. Na koniec wyznał, że zgodnie z pomysłem brata początkowo próbowali zabić dziecko, lecz później zdecydowali się sprzedać je arabskim kupcom.

…..Serce matki natychmiast doznało śmiertelnego wstrząsu i zemdlała na dywanie w salonie. Ojciec poczuł, jak krew w nim wrze, i gwałtownie rzucił się na własnego syna. Widząc rozpętane piekło, niekontrolowane krzyki Yarimy sprawiły, że sąsiedzi przejęli się tym, co się stało, i nie wahali się wezwać natychmiastowej policji.

…..Na dźwięk syren przyjechał oddział policji, a za nim karetka pogotowia z ratownikami medycznymi. Całe sąsiedztwo stłoczyło się za plastikową taśmą, którą policja rozłożyła wokół podwórka. Taśma łopotała na wietrze, wyznaczając granicę między ciekawością a przerażeniem.

…..Policjanci zdołali powstrzymać Shakiego, zastosowawszy wyładowanie elektryczne w okolicy lędźwiowej. Makiri odzyskała przytomność i trzymała córkę na rękach. W wyniku całego zajścia rozprzestrzeniła się duża ilość krwi. Karohi, odczuwając ból w ciele, zobaczyła krew na całej podłodze i na ciałach, a ponieważ mówiła w lokalnym języku, wyjaśniła ratownikom medycznym, że w środku jest uwięzione dziecko i muszą zrobić wszystko, aby je uratować, zanim umrze.

…..Chłopiec był oszołomiony, nie mogąc zrozumieć, co się dzieje. Jego ciało słabło, a maleńkie serce ledwo reagowało. Na szczęście jeden z ratowników medycznych zdołał zlokalizować jego miejsce pobytu i rozpoczął delikatną i pracochłonną akcję ratunkową. Potrzebna była pomoc kilku osób, wielu nowoczesnych narzędzi i przede wszystkim ogromna ostrożność. Kluczowe było, aby dziecku nie stała się krzywda. Tylko eksperci mogli przeprowadzić tak niebezpieczną akcję ratunkową.

…..W końcu udało im się wyciągnąć dziecko z ciemności. Nie mogło otworzyć oczu w intensywnym świetle. Jego ciało, niedożywione i zielonkawe, drżało. Jego kończyny były zdrętwiałe; uwięzienie było zbyt ciasne. Stan dziecka był opłakany. Sąsiedzi, przerażeni, na jego widok zakrywali usta dłońmi. Ludzkie okrucieństwo nie zna granic. Osłupieni, nie mogli oderwać oczu od małego chłopca.

…..Po namyśle wszyscy poprosili o przebaczenie. Nienawiść w sercu Yarimy zniknęła na zawsze. Cała jej rodzina zebrała się wokół niej, na kanapie w salonie, obejmując ją z miłością. Sąsiedzi, ze łzami w oczach, uważnie obserwowali, co się działo. Wtedy dwujęzyczny ratownik medyczny —wysoki mężczyzna o niebieskich oczach— po ustabilizowaniu stanu zdrowia małego aniołka, z radością ogłosił:

…..—To chłopiec! Jak mu dadzą na imię?

…..Yarima, trzymając w ramionach swoje pierwsze dziecko i patrząc na mnie z miłością, zawołała stanowczym i słodkim głosem:

…..—Będzie się nazywać Samuk!

Koniec.